Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Opocznie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2025 roku

Sąd Rejonowy w Opocznie I Wydział Cywilny

w następującym składzie:

Przewodniczący: Asesor sądowy Martyna Suplewska

Protokolant: p.o. stażysty Dominika Kozłowska

po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 roku w Opocznie

na rozprawie

sprawy z powództwa A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą PHU (...) A. K.

przeciwko (...) Spółka Akcyjna V. (...) z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) z siedzibą w W. na rzecz powódki A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą PHU (...) A. K. kwotę 1 583,99 zł (tysiąc pięćset osiemdziesiąt trzy złote dziewięćdziesiąt dziewięć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od powódki A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą PHU (...) A. K., na rzecz pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) z siedzibą w W. kwotę 827,87 zł (osiemset dwadzieścia siedem złotych osiemdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Asesor sądowy Martyna Suplewska

Sygn. akt I C 165/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 15 grudnia 2023 roku (data nadania) powódka A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą PHU (...) A. K. wystąpiła przeciwko (...) Spółce Akcyjnej V. (...) z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 5 438,30 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.

Nadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, iż dochodzona pozwem kwota pozostaje w związku z uszkodzeniem pojazdu marki M. o nr rej. (...) w wyniku zdarzenia z dnia 2 października 2023 roku oraz stanowi różnicę pomiędzy faktycznymi kosztami przywrócenia pojazdu di stanu sprzed szkody (ustalonymi na podstawie niezależnego rzeczoznawcy na zlecenie powoda) tj. 9 297,13 zł, a kwotą dotychczas wypłaconego odszkodowania w wysokości 3 918,51 zł – powiększoną o kwotę skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia 3 listopada 2023 roku do dnia 8 grudnia 2023 roku tj. o kwotę 59,68 zł. (pozew k. 4-6)

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 22 marca 2024 roku Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu zasądzając na rzecz powódki kwotę 5 438,30 zł oraz koszty procesu. (nakaz zapłaty k. 29)

Sprzeciwem od nakazu zapłaty pozwany (...) Spółka Akcyjna V. (...) z siedzibą w W., zaskarżył powyższy nakaz oraz wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Pozwany zakwestionował wysokość żądanego pozwem dalszego odszkodowania tytułem kosztów naprawy pojazdu marki m.. W treści uzasadnienia podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w toku postępowania likwidacyjnego, uznając kwotę wypłaconego odszkodowania w wysokości 3 918,51 zł za wystarczającą. Jednocześnie wskazał, iż powództwo zostało oparte na prywatnej kalkulacji sporządzonej na zlecenie powódki, która razem z pozostałymi dokumentami złożonymi do pozwu stanowi dokumenty prywatne w rozumieniu art. 253 k.p.c. a oparcie rozstrzygnięcia sporu stron na prywatnych ekspertyzach byłoby naruszeniem przepisów procedury cywilnej. Wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu naprawy pojazdów (sprzeciw k. 34-34v)

W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie a na poprzedzającym wyrokowanie terminie rozprawy pełnomocnicy nie stawili się. (protokół rozprawy k. 109)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 2 października 2023 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód osobowy marki M. o numerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność S. K. i R. K.. Zdarzenie miało miejsce na parkingu pod blokiem. Zahaczony został przód zaparkowanego auta przez bok auta, które wyjeżdżało z miejsca. (okoliczność bezsporna; fotografia dowodu rejestracyjnego, zgłoszenie szkody, oświadczenie – płyta CD k. 35

W chwili zdarzenia, sprawca korzystał z ochrony ubezpieczeniowej w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.. (okoliczność bezsporna)

Szkoda została zgłoszona w dniu 4 października 2023 roku za pośrednictwem formularza do ubezpieczyciela sprawcy szkody - (...) Spółki Akcyjnej V. (...) z siedzibą w W.. Ubezpieczyciel pismem z dnia 4 października 2023 roku potwierdził przyjęcie zgłoszenia szkody, która zarejestrowana została pod nr sprawy 6049158/2. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego i sporządzeniu kalkulacji kosztów naprawy pojazdu, decyzją z dnia 18 października 2023 roku przyznane zostało odszkodowanie w wysokości 3 918,51 zł brutto. (okoliczności bezsporne: - akta szkody: zgłoszenie szkody, potwierdzenie przyjęcia szkody, oświadczenie dotyczące okoliczności zdarzenia drogowego, zdjęcie dowodu rejestracyjnego – płyta CD, zestawienie kosztów naprawy k. 12-13v, decyzja k. 11)

Na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 27 października 2023 roku poszkodowani S. K. i R. K. przenieśli na rzecz „ P.H.U (...) wierzytelność, wynikającą z prawa do uzyskania odszkodowania za szkodę powstałą w dniu 2 października 2023 roku, w pojeździe marki M., zarejestrowaną pod nr (...), wobec sprawcy szkody i ubezpieczyciela sprawcy szkody tj. (...) S.A. V. (...). (umowa przelewu wierzytelności k. 10-10v)

A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą PHU (...) A. K. zleciła sporządzenie we własnym zakresie prywatnej kalkulacji naprawy, ustalając jej koszt na kwotę 9 297,13 zł. (kalkulacja k. 14-17)

Ubezpieczyciel nie przeprowadził oględzin pojazdu jak również nie wykonał pomiaru powłoki lakierniczej. W dniu zdarzenia w pojeździe zamontowane były części oryginalne sygnowane logiem producenta pojazdu w tzw. klasie jakości O. Pojazd w systemie nie posiada historii szkodowej w żadnym z portali o nazwach C., autoDNa, carVertical. W systemie A. widnieje naprawa tylnego zderzaka bez wskazanego powodu naprawy.

Ubezpieczyciel w ramach sporządzonej kalkulacji ustalił koszty naprawy na kwotę 3 918,51 zł. W ramach kalkulacji prawidłowo wybrał model, markę i typ oraz prawidłowo określił parametry atrybutów generalnych pojazdu mających wpływ na wysokość kosztów naprawy. Ubezpieczyciel określił koszt naprawy przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę pracy blacharskiej i lakierniczej w wysokości 90 zł (bez podatku), bez wskazania podstawy ustalenia wysokości stawek za roboczogodzinę pracy serwisów naprawczych. W kalkulacji prawidłowo określił rodzaj lakieru jednocześnie nie wybierając metody lakierowania. Ubezpieczyciel ponadto określił koszt naprawy z zastosowaniem części zamiennych oryginalnych w klasie jakości O. Kwalifikacja uszkodzeń przeprowadzona przez pozwanego była prawidłowa i odpowiadała zakresowi uszkodzeń udokumentowanych na zdjęciach dołączonych do akt szkody.

Powód w ramach sporządzonej kalkulacji ustalił koszt naprawy na kwotę 9 297,13 zł. W ramach kalkulacji prawidłowo przyjął model, markę i typ oraz prawidłowo określił parametry atrybutów generalnych pojazdu. Koszt naprawy został określony przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę pracy blacharskiej w wysokości 130 zł i lakierniczej w wysokości 140 zł - (bez podatku), bez wskazania podstawy ustalenia wysokości stawek za roboczogodzinę pracy serwisów naprawczych. W kalkulacji prawidłowo określił rodzaj lakieru. Koszt naprawy został określony z zastosowaniem oryginalnych części zamiennych tzw. w klasie jakości O , według prawidłowo przyjętej bazy cen części zamiennych za miesiąc wrzesień 2023 roku. Powód w ramach kalkulacji zakwalifikował do wymiany prawy reflektor uwzględniając jego koszt w kalkulacji.

Warsztaty naprawcze z terenu miejscowości O. i okolic przeprowadzające naprawy blacharsko – lakiernicze w okresie IV kwartału 2023 roku, świadczyły usługi po stawkach zawierających się w zakresie 110-190 zł (bez podatku) za godzinę prac blacharsko – mechanicznych i 110 – 190 zł (bez podatku) za godzinę prac lakierniczych. Średnia stawka usług warsztatów naprawczych z terenu miejscowości O. i okolic wynosiła w okresie IV kwartału 2023 roku 130 zł (bez podatku) za roboczogodzinę prac blacharsko – mechanicznych oraz 130 zł(bez podatku) za roboczogodzinę pracy lakierniczej.

(opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej k. 46-69, kalkulacje k. 70-75; raporty k. 76-79)

Uszkodzenie reflektora pojazdu polegało na zarysowaniu klosza, które nastąpiło na samej krawędzi klosza tj. w miejscu połączenia klosza z zabudową reflektora za pomocą kleju lub podczas zgrzewania (działania wysokiej temperatury). Uszkodzenie to pozwala na zastosowanie polerowania w celu usunięcia zarysowania bez konieczności wymiany reflektora na nowy. Miejsce to może nie brak udziału w oświetleniu drogi przed pojazdem a ewentualne polerowanie nie wpłynie na pole oświetlanej drogi. Polerowanie klosza może spowodować wystąpienie zjawiska żółknięcie klosza reflektora wyłącznie w sytuacji gdy zabieg naprawy zostanie wykonany w sposób nieprawidłowy. Różnice w oświetleniu drogi mogą występować zarówno miedzy nowym reflektorem a starym wyeksploatowanym, który przez warunki atmosferyczne i czynniki mechaniczne może mieć klosz zarysowany lub zmatowiony a co za tym idzie wiązka światła może inaczej padać na przestrzeń przed pojazdem. Wymiana reflektora jako elementu bezpieczeństwa jest konieczna w sytuacji gdy uszkodzenia nastąpiło w bezpośrednim polu rozproszenia wiązki światłą. W ramach przedmiotowej szkody uszkodzenia nastąpiło na krawędzi klosza reflektora, w miejscu, które nie znajduje się w polu rozproszenia wiązki światła i nie wpływa znacząco na oświetlenie drogi przed pojazdem. (opinia uzupełniająca k. 96-100)

(...) i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy uszkodzeń pojazdu marki M. o nr rej. (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 2 października 2023 roku, pozwalające na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, z uwzględnieniem stawek stosowanych przez warsztaty z terenu zamieszkania poszkodowanego, za roboczogodzinę prac blacharskich, mechanicznych i lakierniczych (aktualnych na dzień zdarzenia), zgodnie z technologią naprawy producenta, a z zastosowaniem nowych oryginalnych części zamiennych sygnowanych logiem producenta pojazdu tzw. klasie jakości O, określa się na kwotę 5 485,12 zł.

(opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej k. 46-69, kalkulacje k. 70-75; raporty k. 76-79; opinia uzupełniająca k. 140-143)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, w tym związanych z udzielaną ochroną ubezpieczeniową oraz przebiegiem likwidacji szkody przy czym tak zebrany materiał dowodowy nie był przedmiotem zastrzeżeń żadnej ze stron w toku procesu.

Podstawę ustaleń faktycznych stanowił również dowód z pisemnej opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej mgr inż. P. W.. W ocenie Sądu opinia biegłego została sporządzona z zachowaniem standardów wiedzy specjalistycznej oraz doświadczenia zawodowego, przy doborze prawidłowej metodologii oraz przeprowadzeniu analizy rynku. Biegły uzasadnił w sposób wyczerpujący kwestie wysokości stosowanych stawek za roboczogodziny prac blacharsko mechanicznych jak i lakierniczych oraz dokonał szczegółowej analizy obydwu kalkulacji zarówno tej złożonej przez stronę powodową jak i przedłożoną przez stronę pozwaną. Zasadność poczynionych w opinii rozważań i argumentów biegły dodatkowo uwypuklił i doprecyzował w opinii uzupełniającej, w ramach której w sposób rzeczowy i wyczerpujący odpowiedział na pytania stawiane do pierwotnej opinii przez stronę powodową odnośnie kwalifikacji wymiany reflektora.

Biegły w ramach opinii wskazał również, iż stawka zastosowana w rozliczeniu naprawy przez powoda była stawką rynkową, mieszczącą się w przedziale średnich stawek stosowanych przez autoryzowane stacje obsługi z terenu miejscowości O. i okolic. Biegły także wyjaśnił zasadność zastosowania w zakresie przedmiotowej naprawy pojazdu części oryginalnych. Jednocześnie zaznaczył, iż naprawa pojazdu zgodnie z kosztorysem powoda przywróciłaby pojazd do stanu sprzed szkody, zwracając jednak uwagę na brak zasadności zakwalifikowania części pojazdu w postaci reflektora do wymiany i uwzględnienia tej pozycji w kalkulacji. Wskazując, iż uszkodzenie polegało nie na uszkodzeniu reflektora a na zarysowaniu samego klosza reflektora w miejscu łączenia, które pozwala na zastosowanie polerowania w celu usunięcia zarysowania.

Ostatecznie żadna ze stron nie zakwestionowania treści opinii biegłego po otrzymaniu uzupełniającej opinii.

Sąd Rejonowy, zważył co następuje:

Powództwo zasługuje na uwzględnieni w części.

Na wstępie należy podkreślić, że na żadnym etapie postępowania nie była kwestionowana zasada odpowiedzialności pozwanego zakładu ubezpieczeń wynikająca z umowy ubezpieczenia, a przy tym obowiązywała w dacie wystąpienia wypadku ubezpieczeniowego (art. 805 § 1 i § 2 pkt 1 k.c.). Nadto strona pozwana wypłaciła w toku postępowania likwidacyjnego kwotę 3 918,51 zł, co winno zostać ocenione w kontekście art. 817 § 2 k.c. (bezsporna część odszkodowania).

Powód uzyskał wobec pozwanego roszczenie odszkodowawcze na skutek umowy przelewu wierzytelności zawartej w 27 października 2023 roku, co znajduje podstawę prawną w art. 509 § 1 i 2 k.c. Strona pozwana nie kwestionowała w toku postępowania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę ustalenia, że powodowi w niniejszej sprawie przysługuje legitymacja czynna.

Jedynie dla porządku Sąd wskazuje, iż odpowiedzialność pozwanego normowana jest m.in. przez przepisy art. 822 § 1, 2 i 4 k.c., art. 824 ¹ § 1 k.c. Zgodnie ze wskazanymi przepisami przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia, a suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela nie może być wyższa od poniesionej szkody. Szczegółowe zasady dotyczące wypłaty odszkodowania z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych reguluje także art. 34 ust. 1, art. 35 oraz art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Ustalenie wysokości szkody i sposobu jej naprawienia odbywa się w zgodzie z zasadami określonymi w art. 361 § 1 i 2 k.c. oraz art. 363 § 1 i 2 k.c.

Art. 361 § 1 i 2 k.c. wskazuje na to, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (zasada adekwatnego związku przyczynowego). Sprowadza się to do ustalenia czy zdarzenie szkodowe było warunkiem koniecznym wystąpienia tej konkretnie określonej szkody. Ponadto naprawienie szkody co do zasady obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (zasada pełnego odszkodowania). Zasada ta znajduje zastosowanie również w przypadku, gdy podmiotem odpowiedzialnym jest ubezpieczyciel sprawcy szkody świadczący ochronę w ramach ubezpieczenia OC.

Zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego nie było możliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. W ramach odpowiedzialności z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne. Jednakże jeśli w grę wchodzi przywrócenie rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego to odszkodowanie wypłacane z ubezpieczenia OC powinno pokryć szkodę w pełnej wysokości obejmując tym samym celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 roku, sygn. akt III CZP 80/11).

W odniesieniu do pojęcia szkody wynikłej z wypadku komunikacyjnego w orzecznictwie sądów powszechnych utrwalone jest, że odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku (w ten sposób m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 roku, sygn. akt III CZP 32/03 (OSNC 2004/4/51).

Należy również podkreślić, że dla ustalenia wysokości należnego odszkodowania za naprawę pojazdu w ramach ubezpieczenia OC możliwe jest zastosowanie dwóch metod – metody kosztorysowej, opartej o sporządzoną kalkulację i hipotetycznie ustaloną wysokość należnego odszkodowania niezależnie od faktu wykonania realnej naprawy pojazdu, oraz metody rachunkowej, w której poszkodowany dochodzi sumy wynikającej z faktury za rzeczywiście wykonaną naprawę.

Z ogólnej reguły zawartej w art. 363 § 1 k.c., jak wyżej wskazano wynika prawo wyboru poszkodowanego co do sposobu naprawienia szkody. Może on bowiem żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody restytucji naturalnej lub też zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej. Wysokość tej sumy ma odpowiadać – według wyboru poszkodowanego – albo kwocie odpowiadającej kosztom przywrócenia stanu sprzed szkody, jeśli poszkodowany naprawił szkodę na własny rachunek lub też kwocie stanowiącej odpowiednią sumę ustalaną teoretycznie według przeciętnych cen rynkowych.

Roszczenie o świadczenie należne od ubezpieczyciela w ramach ustawowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego jest wymagalne niezależnie od tego czy naprawa została już dokonana. Wysokość odszkodowania w takim wypadku należy ustalać według przewidywanych kosztów naprawy i według cen z daty ich ustalania czy w postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. III CZP 102/18, w którym Sąd Najwyższy orzekł, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega wprawdzie na zapłacie odszkodowania, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego (art. 822 § 1 k.c.), jednak poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. bowiem jedynie w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Poszkodowany w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, w przypadku szkody częściowej, może żądać odszkodowania w wysokości odpowiadającej niezbędnym i uzasadnionym ekonomicznie kosztom przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego, także wtedy, gdy naprawy nie dokonał.

Jak już wyżej zaznaczono w rozpoznawanej sprawie odpowiedzialność strony pozwanej nie była sporna. Kwestiami spornymi była wysokość żądanej przez powoda kwoty, bowiem w ocenie pozwanego jego odpowiedzialność odszkodowawcza kończyła się na kwotach wypłaconych w toku postępowania likwidacyjnego. Z kolei powód konsekwentnie domagał się od pozwanego dopłaty do wypłaconej części odszkodowania, przedkładając m.in. prywatną kalkulację naprawy uszkodzonego pojazdu oraz wnosząc o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem ustalenia uzasadnionych kosztów naprawy.

Strona pozwana nie sformułowała jednak żadnych konkretnych zarzutów przeciw zasadności żądania strony powodowej ograniczając się jedynie do zakwestionowania prywatnej kalkulacji, wnosząc o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu naprawy pojazdów na okoliczność ustalenia: czy wszystkie uszkodzenia pojazdu mają związek ze zdarzeniem z dnia 2 października 2023 roku, czy w pojeździe były wykonywane wcześniej naprawy niezgodnie z technologią producenta, ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy oraz czy naprawa pojazdu w oparciu o części Q przywróci pojazd do stanu sprzed szkody mając na uwadze, iż pojazd w dacie szkody był pojazdem 14 letnim. Zakres uszkodzeń pojazdu również nie był przez pozwaną kwestionowany zatem jedynym zagadnieniem podlegającym weryfikacji pozostawała kwestia wysokości kosztów jego naprawy.

Celem rozstrzygnięcia zasadności roszczenia strony powodowej Sąd dokonał analizy sporządzonej na wniosek stron opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej. Ostatecznie Sąd podzielił wnioski opinii w całości.

Zgodnie z treścią opinii oraz poczynanych w jej ramach wyliczeń techniczne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy uszkodzeń pojazdu marki M. o nr rej. (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 2 października 2023 roku, pozwalające na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, z uwzględnieniem średnich stawek (130 zł) stosowanych przez warsztaty z terenu zamieszkania poszkodowanego, za roboczogodzinę prac blacharskich, mechanicznych i lakierniczych (aktualnych na dzień zdarzenia), zgodnie z technologią naprawy producenta, a z zastosowaniem nowych oryginalnych części zamiennych sygnowanych logiem producenta pojazdu tzw. klasie jakości O, określa się na kwotę 5 485,12 zł. Przy czym wartość ta pozwoli na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody nie spowoduje wzrostu wartości rynkowej pojazdu w stosunku do jego wartości według stanu sprzed szkody.

W ramach wyliczeń poczynionych przez biegłego, ujęte zostały operacje technologiczne, których zastosowanie jest niezbędne do przeprowadzenia skutecznej i efektywnej naprawy.

Biegły jednoznacznie wskazał, iż brak jest jakichkolwiek informacji aby w przedmiotowym pojeździe zamontowane były inne części niż w klasie jakości O a w konsekwencji tylko takie części przywrócą pojazd do stanu sprzed szkody. Zaznaczyć należy, iż ubezpieczyciel w toku postępowania nie przeprowadził oględzin pojazdu jak również nie wykonał pomiary powłoki lakierniczej, tym samym zastrzeżenia strony pozwanej w tym zakresie należało uznać za nieuzasadnione. Bez znaczenia w tym zakresie pozostaje okoliczność, iż pojazd w dacie zdarzenia był pojazdem 14 letnim.

Ponadto biegły do wyliczeń przyjął uszkodzenie reflektora przedniego prawego jako porysowanie klosza reflektora z uwagi na ubogą dokumentację fotograficzną na podstawie, której brak było możliwości stwierdzenia czy klosz został pęknięty lub cała lampa została uszkodzona. Sąd w ślad za ustaleniami poczynionymi przez biegłego, uznał brak zasadności uwzględnienia w kalkulacji wymiany reflektora prawego z uwagi na zakres jego uszkodzenia, które polegało na zarysowaniu samego klosza oraz uznał, iż przedmiotowy element winien być naprawiony przy zastosowaniu czynności polerowania celem usunięcia zarysowania. Brak zasadności uwzględnienia pozycji wymiany reflektora w kosztorysie naprawy został w sposób wyczerpujący wyjaśniony w ramach opinii uzupełniającej, która w pełni odpowiadała na zastrzeżenia zgłoszone przez stronę powodową oraz odnosiła się do tego elementu pojazdu. Jak wyjaśnił biegły, uszkodzenie reflektora nastąpiło na samej krawędzi klosza reflektora tj. w miejscu połączenia klosza z zabudową reflektora. Jak wyjaśnił biegły miejsce to może nie brak udziału w oświetleniu drogi przed pojazdem a ewentualne polerowanie nie wpłynie na pole oświetlanej drogi. Polerowanie klosza natomiast może spowodować wystąpienie zjawiska żółknięcie klosza reflektora wyłącznie w sytuacji gdy zabieg naprawy zostanie wykonany w sposób nieprawidłowy. W dalszej części biegły wyjaśnił również, iż różnice w oświetleniu drogi mogą występować również miedzy nowym reflektorem a starym wyeksploatowanym, który przez warunki atmosferyczne i czynniki mechaniczne może mieć klosz zarysowany lub zmatowiony. Jednocześnie wskazał, iż wymiana reflektora jako elementu bezpieczeństwa jest natomiast konieczna w sytuacji gdy uszkodzenia nastąpiło w bezpośrednim polu rozproszenia wiązki światłą. W ramach przedmiotowej szkody uszkodzenia nastąpiło na krawędzi klosza reflektora, w miejscu, które nie znajduje się w polu rozproszenia wiązki światła i nie wpływa znacząco na oświetlenie drogi przed pojazdem. Tym samym w ramach kalkulacji winien być uwzględniony koszt polerowania klosza a nie wymiana całego elementu reflektora na nowy , którego koszt opiewał na kwotę 2 633,49 zł bez VAT (k.15), zgodnie z przedłożoną kalkulacją.

W konsekwencji powyższych rozważań Sąd uznał, iż uzasadniony koszt naprawy przedmiotowego pojazdu stanowił kwotę 5 485,12 zł.

Tytułem odszkodowania obejmującego koszty naprawy pojazdu Towarzystwo (...) zapłaciło 3 918,51 zł. Do dopłaty pozostaje zatem kwota 1 566,61 zł. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu.

Dodatkowo zasądzeniu podlegały skapitalizowane odsetki od kwoty 1 566,61 zł za okres wskazywany przez stronę powodową tj. od dnia 3 listopada 2023 roku do dnia 8 grudnia 2023 roku w wysokości 17,38 zł. Stosownie do treści art. 481 § 1 i 2 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie.

Powód dochodził skapitalizowanych odsetek za okres od dnia 3 listopada 2023 roku do dnia 8 grudnia 2023 roku. Zgłoszenie szkody miało miejsce w dniu 4 października 2023 roku, zaś ubezpieczyciel zgodnie z art. 817 § 1 k.c. nie spełnił świadczenia w pełnej wysokości. Decyzja w zakresie odszkodowania zapadła w dniu 18 października 2023 roku. W konsekwencji skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty 1 566,61 zł należało uznać za zasadne zgodnie z żądaniem za okres wskazany w treści pozwu. Wobec uwzględnienia żądania jedynie w zakresie kwoty 1 566,61 zł, Sąd dokonał przeliczenia wartości dochodzonych odsetek oraz zgodnie z kalkulatorem odsetek ustawowych za opóźnienie kwota skapitalizowanych odsetek za ten okres wyniosła 17,38 zł (https://kalkulatory.gofin.pl/kalkulatory/kalkulator-odsetek-ustawowych).

Uwzględniając powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo jako nieuzasadnione.

Zgodnie art. 481 § 1 §2 k.c. dłużnik, który nie spełnia świadczenia w odpowiednim terminie dopuszcza się opóźnienia. W takim wypadku wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Powołany przepis stanowi źródło roszczenia powoda o odsetki za opóźnienie w zapłacie odszkodowania (art. 359 § 1 k.c.).

Termin spełnienia świadczenia przez zakład ubezpieczeń określa art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych - na 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych dla ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno zostać spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należyte staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe (art. 14 ust. 2 ustawy). Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 4 października 2021 roku. Decyzja o wypłacie niespornej części odszkodowania zapadła w dniu 18 października 2023 roku. Powód natomiast przy uwzględnieniu kapitalizacji odsetek, żądał zasądzenia dalszych odsetek od daty wytoczenia powództwa, zatem żądanie to podlegało uwzględnieniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 482 § 1 k.c. od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą stosunkowego ich rozdzielenia (art. 100 zd. 1 in fine k.p.c.), w myśl której strony powinny ponieść jego koszty w takim stopniu, w jakim przegrały sprawę, a zatem powód w 71 %, zaś pozwany w 29 %. Powód poniósł koszty w kwocie 3 265,95 zł, na które złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 400 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem 1 800 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł oraz wydatki na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 700 zł i 348,95 zł. Koszty pozwanego wyniosły 2 500 zł, w tym: wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym 1 800 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 700 zł. Koszty procesu wyniosły zatem łącznie 5 765, 95 zł. Powód przegrał proces w 71%, zatem obciążają go koszty w kwocie 4 093,82 zł, zaś pozwany przegrał w 29 % zatem koszty obciążają go w wysokości 1 673,13 zł a skoro poniósł koszty w kwocie 2 500 zł, Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 827,87 zł (2 500 – 1 673,13 zł) tytułem zwrotu kosztów procesu

O odsetkach od w/w kwoty kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść art. 98 § 1 ¹ k.p.c., który stanowi, że od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Asesor sądowy Martyna Suplewska