Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Opocznie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 kwietnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Opocznie, I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący : Asesor sądowy Martyna Suplewska

Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Jaworska

po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 roku w Opocznie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) z siedzibą w W.

przeciwko R. C.

o zapłatę

1.  umarza postępowanie w sprawie w zakresie kwoty 800 zł (osiemset złotych);

2.  zasądza od pozwanego R. C. na rzecz powoda (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) z siedzibą w W. kwotę 3 864,41 zł (trzy tysiące osiemset sześćdziesiąt cztery złote czterdzieści jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 4 lipca 2024 roku do dnia zapłaty;

3.  zasądza od pozwanego R. C. na rzecz powoda (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) z siedzibą w W. odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty:

a)  400 zł (czterysta złotych) od dnia 4 lipca 2024 roku do dnia 13 sierpnia 2024 roku,

b)  400 zł (czterysta złotych) od dnia 4 lipca 2024 roku do dnia 11 września 2024 roku;

4.  zasądza od pozwanego R. C. na rzecz powoda (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) z siedzibą w W. kwotę 1 317 zł (tysiąc trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Asesor sądowy Martyna Suplewska

Sygn. akt I C 369/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 24 września 2024 roku (data nadania) wniesionym w postępowaniu upominawczym powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) z siedzibą w W. wystąpiła przeciwko pozwanemu R. C. o zapłatę kwoty 4 664,41 zł wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie licznymi od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty, w tym kwoty:

- 4 535,24 zł tytułem niespłaconego kapitału,

- 28,52 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych zgodnie z zawarta umową pożyczki od pozostałej do spłaty kwoty pożyczki od dnia następującego po dniu wymagalności pożyczki do dnia wyceny wierzytelności będącej przedmiotem umowy przelewu wierzytelności na powoda, dokonanej według stanu na dzień 23 maja 2024 roku, które zostały nabyte przez powoda w ramach umowy cesji,

- 100,65 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od dnia następującego po dniu wyceny wierzytelności będącej przedmiotem umowy przelewu wierzytelności na powoda dokonanie według stanu na dzień 23 maja 2024 roku do dnia poprzedzającego dzień wytoczenia powództwa od kwoty pozostałych do zapłaty kapitału pożyczki i prowizji.

Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowanie według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że dochodzone roszczenie obejmuje niespłacone zadłużenie z tytułu umowy pożyczki refinansującej o nr (...) z dnia 11 stycznia 2024 roku zawartej z pierwotnym wierzycielem (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, na podstawie której pozwanemu R. C. udzielone zostały środki pieniężne w ustalonej Umową kwocie 5 541,09 zł (pozew wraz z załącznikami k. 3-41).

Nakazem zapłaty z dnia 4 października 2024 roku wydanym w postępowaniu upominawczym Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, zasądzając na rzecz powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) z siedzibą w W. kwotę 4 664,41 zł oraz zwrot kosztów procesu. (nakaz zapłaty k. 44)

Pismem z dnia 24 października 2024 roku (data nadania) pozwany R. C. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty zaskarżając go w całości. Ponadto wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W ramach uzasadnienia podniesiono, iż strona pozwana:

- twierdzi, że powódka nie posiadała legitymacji procesowej do wystąpienia z powództwem, gdyż nie wykazała jakoby skutecznie nabyła wierzytelność dochodzoną pozwem,

- zarzuca, że umowy cesji wierzytelności są bezwzględnie nieważne – na podstawie art. 9a ust. 5 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim – jako, że powódka nie wykazała, by doszło do zbadania zdolności kredytowej pozwanego,

- zaprzecza jakoby była dla niego wiążąca umowa kredytu konsumenckiego na warunkach opisanych w wydruku umowy pożyczki nr (...) z dnia 11 stycznia 2024 roku,

- zaprzecza, że wyraził zgodę na zawiązanie stosunku cywilnoprawnego na odległość,

- zaprzecza, iż został mu doręczony trwały nośnik zawierający elektroniczny zapis kontraktu przedstawionego w wydruku umowy pożyczki,

- twierdzi, że sam pożyczkodawca nie złożył oświadczenia woli, które miałoby zmierzać do zawiązania stosunku cywilnoprawnego podanego w wydruku umowy pożyczki,

- podnosi, że powódka nie wykazała jakoby pozwanemu – na jego wyraźne żądanie – przekazano kwotę kapitału określoną w wydruku umowy pożyczki,

- wskazuje, że powódka nie wykazała – poza samym faktem zawiązania stosunku cywilnoprawnego, by postanowienia wydruku umowy pożyczki były negocjowane indywidualnie,

- oświadcza, że powódka nie określiła jakie konkretnie kryteria zostały przyjęte przez pożyczkodawcę przy ustalaniu przez niego kwoty prowizji, jak również określeniu kosztów, które miały zostać poniesione przez pożyczkobiorcę w związku z kreowanym stosunkiem cywilnoprawnym,

- oświadcza, że stosunek określony wydrukiem umowy pożyczki nr (...) z dnia 11 stycznia 2024 r. ze względu na sposób jego ukształtowania w zakresie zastrzeżenia odsetkowych i pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego byłby bezwzględnie nieważny na podstawie art. 58 k.c. jako, że klauzule umowne przedstawione w wydruku umowy pożyczki zmierzają do obejścia przepisów bezwzględnie obowiązujących oraz kształtują stosunek w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego,

- oświadcza, że wydruk umowy pożyczki zawiera niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385 ¹ k.c. w zakresie dotyczącym zastrzeżenia wysokości odsetkowych i pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego,

- wskazuje, że pożyczkodawca nie przeprowadził jakichkolwiek czynności zmierzających do weryfikacji tożsamości pozwanego oraz nie wykazał, że zawarł z pozwanym umowę na warunkach opisanych w wydruku umowy pożyczki,

- podnosi, iż pożyczkodawca nie dokonał oceny zdolności kredytowej konsumenta zgodnie z art. 9 i art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim,

- twierdzi, że powódka nie dopełniła wymagań określonych w art. 6 k.c. w zakresie wykazania okoliczności powołanych w pozwie, w tym w szczególności wykazania legitymacji procesowej czynnej i biernej oraz udowodnienia roszczenia co do zasady jak i wysokości (sprzeciw od nakazu zapłaty wraz z załącznikami k 46-55).

W odpowiedzi na sprzeciw powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) z siedzibą w W. podała, że z uwagi na dokonanie przez pozwanego po wytoczeniu powództwa dwóch wpłat w łącznej wysokości 800,00 zł, na podstawie art. 203 § 1 k.p.c. cofa pozew w części tj. co do kwoty 800,00 zł wraz ze zrzeczeniem się roszczenia i w tym zakresie wnosi o umorzenie postępowania.

Jednocześnie strona powodowa podtrzymała żądanie pozwu w zakresie pozostałej części żądania wnosząc o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 3 864,41 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty oraz wnosi o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odsetek ustawowych za opóźnienie od:

- kwoty 400,00 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia 13.08.2024 roku,

- kwoty 400,00 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia 11.09.2024 roku,

Jednocześnie podtrzymany został wniosek o zasądzenie od cofniętej części powództwa kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ramach uzasadnienia strona powodowa w sposób wyczerpujący odniosła się do zarzutów pozwanego. W pierwszej kolejności wskazano, iż Umowa Cesji (...) nr (...) z dnia 16.03.2024 roku oraz Umowa Przelewu Wierzytelności z dnia 07.06.2024 roku zostały zawarte w formie elektronicznej i opatrzone kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi przez umocowane do tego osoby działające w imieniu stron umowy, co potwierdzają załączone do akt dokumenty. Wskazała, iż skuteczność umowy cesji z dnia 16.03.2024 roku nie była uzależniona od zapłaty ceny w konsekwencji nie została ona zawarta pod warunkiem zawieszającym. Natomiast w zakresie umowy z dnia 07.06.2024 roku powód przedłożył do akt potwierdzenie zapłaty ceny przez stronę powodową (oświadczeni o zapłacie ceny). W dalszej części uzasadnienia strona powodowa podniosła, iż przedłożyła pełną dokumentację dotycząca cesji wierzytelności odpowiednio utajnioną i ograniczoną co do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa.

Dodatkowo wskazano, że umowa pożyczki refinansującej nr (...) została zawarta na odległość, dlatego nie znajdują się na niej własnoręczne podpisy stron. W dalszej kolejności podniesiono, że – w odniesieniu do zarzutu weryfikacji tożsamości pozwanego – powód dysponuje wydrukiem raportu z weryfikacji pozwanego za pośrednictwem serwisu (...) i dane znajdujące się w raporcie weryfikacyjnym odpowiadają danym pozwanego znajdującym się na dokumencie umowy pożyczki refinansującej. Ponadto przedłożono wydruk z profilu pozwanego zawierający dane dobrowolnie podane przez pozwanego, które były potrzebne w celu oceny zdolności kredytowej oraz weryfikacji pozwanego. Powód podkreślił, iż pozwany dokonał częściowej spłaty zadłużenia na potwierdzenie czego przedkłada potwierdzenia przelewów, które zostały dokonane z tego samego rachunku bankowego, z którego pozwany uiścił opłatę za refinansowanie.

Strona powodowa podała także, iż dowodem jednoznacznie wykazującym fakt zawarcia spornej umowy pożyczki jest, znajdujące się w zgromadzonym materiale dowodowym, potwierdzenie dokonania przez stronę pozwaną przelewu opłaty za refinansowanie w kwocie 617,12 zł w ramach, którego wskazano dane tożsame z tymi w umowie pożyczki.

Ponadto strona powodowa podała, iż w treści pozwu wyraźnie wskazano wysokość dochodzonego roszczenia oraz jakie kwoty i z jakiego tytułu składają się na wysokość żądania. W dalszej części odniosła się również do zarzutu występowania w umowie rzekomych klauzul abuzywnych. (odpowiedź na sprzeciw wraz z załącznikami k. 61-87)

Do odpowiedzi na sprzeciw pozwany R. C. odniósł się w piśmie nadanym dnia 2 stycznia 2025 roku w ramach, którego wniósł o pominięcie jako spóźnionych dowodów dołączonych do pisma z dnia 20 listopada 2024 roku oraz 18 czerwca 2024 roku. Odnosząc się do kwestii wskazanych przez stronę powodową, pozwany podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. (pismo k. 91-93)

Na wyznaczonym terminie rozprawy nie stawiła się żadna ze stron. (protokół rozprawy k. 103)

Niniejsze powództwo poprzedzał pozew skierowany w ramach elektronicznego postępowania upominawczego. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2024 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty umorzył postępowanie w sprawie sygn. akt Nc-e 1023379/24. (wydruk akt (...) k. 99-101)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny :

W dniu 12 grudnia 2023 roku R. C. zawarł z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. umowę pożyczki nr (...) . Zgodnie z treścią warunków umowy ustalono: kwotę pożyczki na 5 000,00 zł, odsetki kapitałowe na kwotę 76,03 zł, kwotę prowizji na 541,09 zł, całkowity koszt pożyczki na kwotę 617,12 zł, okres kredytowania – 30 dni, a także termin spłaty pożyczki – do dnia 11 stycznia 2024 roku. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 312,05 %.

W dokumencie umowy wskazano dane pożyczkobiorcy: imię i nazwisko – R. C., serię i numer dowodu osobistego – (...), numer PESEL – (...), adres zamieszkania – ul. (...). Wskazano też numer bankowy pożyczkobiorcy – (...) oraz adres e-mail: (...) (k.77v). (umowa pożyczki z załącznikami k. 76-79)

Pożyczkobiorcy wszelkie informacje wymagane przez art. 30 Ustawy o kredycie konsumenckim miały być wskazane przez Ramową Umowę P. zawartą przez R. C. z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. w dniu 12 grudnia 2023 roku, której zapisy stosowane miały być do Umowy P.. (§ 7 umowy pożyczki z załącznikami k. 76-79, Ramowa Umowa P. k. 80-85)

W dniu 10 stycznia 2024 roku na adres poczty e-mail przypisany do pozwanego R. C. przesłana została wiadomość potwierdzająca otrzymanie wniosku o pożyczkę refinansującą. Jednocześnie w treści wskazano, iż w celu finalizacji wniosku o refinansowanie konieczne jest dokonanie opłaty. Do wiadomości dołączono dokumenty w postaci: formularza informacyjnego pożyczki refinansującej, wzór ramowej umowy pożyczki, wzór umowy pożyczki refinansującej, klauzula informacyjna. (wydruk wiadomości e-mail k. 71)

W ramach rejestracji na stronie internetowej R. C. wypełnił formularz wskazując szczegółowo swoje dane osobowe . (wydruk z profilu k. 38)

W dniu 11 stycznia 2024 roku R. C. zawarł na odległość z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B., ramową umowę pożyczki – kod umowy: (...). (ramowa umowa pożyczki k. 30-31v)

Zgodnie z treścią ramowej umowy pożyczki, pożyczkodawca udzielał pożyczki klientowi, który: posiadał na stronie internetowej pośrednika aktywny (...) Klienta, złożył wniosek o udzielenie pożyczki i uzyskał pozytywną ocenę zdolności kredytowej( §3, §4 §5).

Na podstawie ramowej umowy pożyczki pożyczkodawca dopuszczał udzielnie pożyczki refinansującej a refinansowanie możliwe było po uiszczeniu opłaty za refinansowanie na rzecz pożyczkodawcy (§ 5 pkt 1). Pożyczka refinansująca udzielana była przez pożyczkodawcę pożyczkobiorcy na jego wniosek i miała na celu spłatę zobowiązania zaciągniętego uprzednio u innego podmiotu na warunkach określonych w umowie pożyczki refinansującej. Umowę pożyczki refinansującej uważano za zawartą pod warunkiem uznania rachunku bankowego pośrednika przelaną kwotą opłaty za refinansowanie w dacie stanowiącej termin spłaty pożyczki podlegającej zrefinansowaniu. Warunki udzielania pożyczki refinansującej określała umowa pożyczki przesłana pożyczkobiorcy na trwałym nośniku. Do umowy pożyczki refinansującej odpowiednie zastosowanie miały znajdować postanowienia § 3 i § 4 ramowej umowy pożyczki (§ 6 ramowej umowy pożyczki).

Zgodnie z treścią § 10 umowy ramowej, kwota do spłaty stawała się wymagalna w dniu następującym po terminie spłaty (§ 1 pkt 37) określonym w umowie pożyczki a pożyczkodawca był uprawiony do naliczania odsetek za opóźnienie w wysokości równiej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych (maksymalne za opóźnienie) od kwoty spłaty od dnia wymagalności do dnia faktycznej spłaty. (ramowa umowa pożyczki k. 29-31)

W tym samym dniu - 11 stycznia 2024 roku (miesiąc po zawarciu umowy pożyczki nr (...)) R. C. zawarł z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. Umowę Pożyczki (...) nr (...) . Przedmiotem umowy było refinansowanie pożyczki należnej lub wymagalnej w innej instytucji pożyczkowej (§ 2 pkt 1). Na podstawie zawartej umowy pożyczkodawca spłacał należne lub wymagalne zobowiązanie zaciągnięte w innej instytucji pożyczkowej. Spłata zobowiązania miała obejmować spłatę kw oty pożyczki oraz prowizji, należnej instytucji pożyczkowej w terminie spłaty zobowiązania (§ 2 pkt 2).

W umowie tej wskazano te same dane pożyczkobiorcy R. C. co w umowie pożyczki z dnia 12 grudnia 2023 roku: imię i nazwisko – R. C., serię i numer dowodu osobistego – (...), numer PESEL – (...), adres zamieszkania – ul. (...). Wskazano też numer bankowy pożyczkobiorcy – (...) oraz adres e-mail: (...).

Zgodnie z treścią § 1 umowy pożyczka miała być przeznaczona na spłatę pożyczki nr (...). Jako wierzyciel spłacany został wskazany (...) Sp. z o.o. Kwota pożyczki refinansującej ustalona została na kwotę 5 541,09 zł. Odsetki kapitałowe określono w umowie na kwotę 84,25 zł, opłatę za zrefinansowanie na kwotę 541,09 zł, całkowity koszt pożyczki na kwotę 625,34 zł, całkowitą kwotę do zapłaty na 6 166,43 zł, okres kredytowania określono na 30 dni, zaś termin spłaty oznaczono na 10 lutego 2024 roku. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 312,03 %.

Zgodnie z treścią § 3 umowy pożyczki refinansującej nr (...) – tytułem refinansowania pożyczki, pożyczkobiorca ponosi opłatę za refinansowanie (541,09 zł). Wraz z opłatą za refinansowanie, pożyczkobiorca powinien uregulować kwotę odsetek kapitałowych (76,03 zł) oraz odsetek za opóźnienie jeżeli takie były naliczane. Umowę pożyczki refinansującej uważa się za zawartą pod warunkiem uznania rachunku bankowego pośrednika przelaną kwotą opłaty za refinansowanie w dacie stanowiącej termin spłaty pożyczki podlegającej zrefinansowaniu. Do zawarcia umowy pożyczki refinansującej dochodzi w momencie uznania opłaty za zrefinansowanie na rachunku pośrednika. (umowa pożyczki refinansującej k. 32)

Zgodnie z postanowieniami umowy odsetki kapitałowe należne są w wysokości dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 3,5 punktów procentowych. tj. dwukrotności odsetek ustawowych wskazanych w art. 359 § 2 k.c. (odsetek maksymalnych ), w wymiarze 18,5 % w stosunku rocznym. Odsetki kapitałowe naliczane są od kwoty pożyczki od dnia przelewu kwoty pożyczki zgodnie z dyspozycją pożyczkobiorcy do dnia wyznaczonego jako termin spłaty (§ 3 pkt umowy)

Odsetki zwiększają sumę zadłużenia z tytułu pożyczki i spłacane są łącznie z kwotą pożyczki w terminie spłaty. Wysokość odsetek maksymalnych ustalona jest zgodnie z art. 359 § 2 ¹k.c. (§ 3 pkt 4 umowy). Spłata pożyczki dokonana przez pożyczkodawcę wyczerpuje roszczenia pożyczkobiorcy o wypłatę kwoty pożyczki (§ 3 pkt 5 umowy).

W sprawach nieuregulowanych w umowie pożyczki refinansującej zastosowanie znajdują zapisy Ramowej Umowy pożyczki oraz Regulaminu Strony Internetowej oraz Regulaminu profilu Klienta (§ 9 umowy).

(umowa pożyczki refinansującej k. 32)

W dniu 11 stycznia 2024 roku R. C. dokonał przelewu kwoty 617,12 zł (541,09 zł + 76,03 zł) z rachunku nr (...), tytułem refinansowania pożyczki nr (...). (szczegóły transakcji k. 39)

W dniu 11 stycznia 2024 roku na adres poczty e-mail przypisany do pozwanego R. C. przesłana została wiadomość od (...) potwierdzająca zawarcie umowy refinansującej. Jednocześnie w treści wskazano, iż dotychczasowa pożyczka (...) została spłacona przez nowego pożyczkodawcę. Do wiadomości dołączono dokumenty w postaci: umowy pożyczki (...), umowy ramowej. (wydruk wiadomości e-mail k. 72)

W wykonaniu w/w umowy o refinansowanie - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. przelała w dniu 18 stycznia 2024 roku na konto (...) Sp. z o.o. kwotę 5.277.406,99 zł tytułem spłaty pożyczek zrefinansowanych od 11.01.2024 r. do 15.01.2024 r., w tym kwotę 5 541,09 zł (poz. 75) tytułem spłaty pożyczki nr (...) wynikającej z umowy zawartej przez R. C. z (...) Sp. z o.o. wykonując umowę pożyczki nr (...). (potwierdzenie realizacji transakcji wraz z załącznikiem nr 3/01/2024 k. 73-75).

Z uwagi na brak terminowego regulowania zobowiązania wynikającego z umowy, pismem z dnia 17 lutego 2024 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. wezwała R. C. do dobrowolnej spłaty należności w kwocie 5 649,23 zł zgodnie z warunkami ramowej umowy pożyczki (...) oraz umowy pożyczki nr (...) zawartej drogą elektroniczną za pośrednictwem strony internetowej www.smartpozyczka.pl - w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. Ponadto poinformowano, iż w razie braku możliwości spłaty całości wymaganej kwoty istnieje możliwość weryfikacji dostępności oferty REFINANSOWANIA pożyczki po zalogowaniu się na (...) Klienta na stronie internetowej www.pozyczkaplus.pl. (wezwanie do zapłaty k. 34; nadanie korespondencji k. 33)

Następnie pismem z dnia 25 lutego 2024 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. skierowała do R. C. ostateczne wezwanie do zapłaty kwoty 5 676,54 zł z tytułu umowy pożyczki zawartej drogą elektroniczną za pośrednictwem strony internetowej (...) - w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. (ostateczne wezwanie do zapłaty k. 35)

W dniu 16 marca 2024 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. zawarła z (...) z siedzibą w T. (Estonia) umowę cesji wierzytelności Nr 1L/ (...), na mocy której nabywca wierzytelności nabył przysługujące zbywcy pozbawione wad prawnych, bezsporne i wymagalne, wierzytelności pieniężne szczegółowo określone w Załączniku do umowy, sporządzonym według stanu wierzytelności an dzień 15 marca 2024 roku w stosunku do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, w tym m.in. wierzytelność w kwocie 5 441,39 zł wynikającą z umowy pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 11 stycznia 2024 roku pod pozycją 259. (umowa cesji wierzytelności z załącznikami k. 10-14)

Pismem z dnia 23 kwietnia 2024 roku, (...) poinformowała R. C. iż na podstawie umowy cesji wierzytelności nr 1L/ (...) z dnia 16 marca 2024 roku wierzytelność wynikające z umowy pożyczki nr (...) z dnia 11 stycznia 2024 roku wraz ze wszelkimi prawami z nią związanymi przysługująca (...) Sp. z o.o., została przelana na rzecz (...) Jednocześnie wezwano R. C. do zapłaty należności w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. (zawiadomienie o cesji wierzytelności k. 36)

Następnie w dniu 7 czerwca 2024 roku (...) z siedzibą w T. (Estonia) zawarł z powodem (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) z siedzibą w W. umowę przelewu wierzytelności na mocy której nabył wymagalne i nieprzedawnione wierzytelności (pakiet) wynikające z umów pożyczek, wymienione w załączniku nr 3. Warunkiem przejścia wierzytelności była zapłata ceny nabycia pakietu wierzytelności w zakreślonym terminie. Skuteczną zapłatę ceny i fakt przejścia wierzytelności zbywca zobowiązany był potwierdzić w pisemnym oświadczeniu (§ 4). (umowa cesji wraz z załącznikiem k. 15-29)

W załączniku nr 3 do umowy cesji wymieniono wierzytelność wobec R. C. w kwocie 4 649,78 zł wynikającą z umowy pożyczki refinansującej nr 3736181z dnia 11 stycznia 2024 roku, poz. 216. (załącznik nr 3 do umowy k. 27)

W ramach oświadczenia prezes zarządu (...) z siedzibą w T. - O. S. potwierdził, że cena wynikająca z zawartej w dniu 7 czerwca 2024 roku umowy cesji wpłynęła na rachunek zbywcy. (oświadczenie o zapłacie ceny k. 19)

O przelewie wierzytelności powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) z siedzibą w W. reprezentowana przez (...) S.A. poinformowała R. C. pismem z dnia 8 lipca 2024 roku, wzywając go jednocześnie do natychmiastowej spłaty zadłużenia w kwocie 4 675,59 zł. (wezwanie do zapłaty po przelewie wierzytelności k. 9)

Umowa przelewu wierzytelności nr (...) z dnia 16 marca 2024 roku została podpisana przez osoby umocowane do działania w imieniu cedenta i cesjonariusza- O. S. działającą w imieniu DeltaWise OU oraz V. T. działającą w imieniu (...) Sp. z o.o. Umowa przelewu wierzytelności z dnia 7 czerwca 2024 roku została podpisania przez osoby umocowane do działania w imieniu cedenta i cesjonariusza – O. S. działającą w imieniu DeltaWise OU oraz działającego w imieniu (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) komplementariusza – spółkę (...) Sp. z o.o., w imieniu, której działał członek zarządu M. B.. Rejestr handlowy k. 20-22; odpisy z KRS k. 23-26v, oświadczenie k. 19, poświadczenia notarialne k. 18-18v; okoliczność bezsporna)

Dokumenty związane z pożyczką przesyłane były na adres R. C. (obecnie aktualny- wskazany w pozwie). (potwierdzenie nadania k. 33)

W dniach 13 sierpnia 2024 roku i 11 września 2024 roku pozwany R. C. dokonał dwóch wpłat w łącznej kwocie 800,00 zł tytułem spłaty dochodzonej w niniejszym postępowaniu należności (potwierdzenia transakcji k. 69 i 70)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o załączone przez stronę powodową do akt sprawy dokumenty, których treść nie została skutecznie zanegowana na żadnym etapie postępowania.

W ocenie Sądu wskazane dokumenty nie budziły wątpliwości co do ich autentyczności i prawdziwości, wobec czego mogły stanowić wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu, powód sprostał spoczywającemu na nim ciężarowi dowodowemu wykazania, że doszło do zawarcia umowy pożyczki, a następnie pożyczki refinansującej objętej niniejszym żądaniem, wypłacenia kwoty pożyczki na rzecz poprzedniego pożyczkodawcy, jak również faktu zawarcia przez powoda i poprzedników powoda umowy cesji wierzytelności.

Sąd nie podzielił zastrzeżeń pozwanego co złożonych w sprawie dokumentów. Sąd zwraca też uwagę, że część dokumentów złożonych w sprawie, była wydrukiem pisma pierwotnie mającego formę elektroniczną, stąd też nie mogły na niej znaleźć się odręczne podpisy stron. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 77 ³ k.c. dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Wobec powyższego wbrew zarzutom pozwanego za dokumenty Sąd uznał również przedłożone przez powoda niepodpisane, nieautoryzowane ani niepoświadczone za zgodność z oryginałem wydruki komputerowe.

Pozwany, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w swoim stanowisku skupił się na gołosłownym zaprzeczaniu twierdzeniom strony powodowej. Pozwany nie zaoferował Sądowi żadnych dowodów, ograniczając się do zaprzeczenia wszystkim twierdzeniom i tezom powoda, bez udowodnienia zasadności swoich twierdzeń. W treści sprzeciwu wskazywał jedynie ogólnikowo, że kwestionuje powództwo zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, zaprzeczył, aby zawarł umowę pożyczki, kwestionował legitymację procesową powoda oraz podniósł abuzywność postanowień umowy. W ocenie Sądu zarzuty pozwanego wynikały wyłącznie z przyjętej przez niego linii obrony i zostały zgłoszone wyłącznie na użytek niniejszego procesu.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje :

W ramach pisma procesowego z dnia 20 listopada 2024 roku doszło do cofnięcia powództwa w zakresie kwoty 800,00 zł, z uwagi na zaspokojenie roszczenia w tym zakresie przez stronę pozwaną, po wytoczeniu powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

W myśl art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Zgodnie z art. 355 § 1 k.p.c. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Sąd nie stwierdził okoliczności wskazujących na to, by cofnięcie pozwu w tym zakresie było sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzało do obejścia prawa (art. 203 § 4 k.p.c.).

Tym samym Sąd uznał cofnięcie pozwu za dopuszczalne (art. 203 § 4 k.p.c.) i na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie w sprawie w tej części – punkt 1. sentencji wyroku.

W pozostałej części powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Wskazać należy, że powód oparł swoje żądanie na przepisie art. 720 k.c.. Umowa pożyczki stanowi typ umowy nazwanej, uregulowanej w art.720 i następnych k.c. Jest to umowa konsensualna, wymagająca dla swej skuteczności złożenia zgodnych oświadczeń woli przez strony – dającego i biorącego pożyczkę – mocą których dający zobowiązuje się przenieść na biorącego własność określonej ilości pieniędzy albo innych rzeczy oznaczonych co do gatunku, natomiast biorący zobowiązuje się zwrócić otrzymane rzeczy na zasadach określonych w umowie. Natomiast, za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, którą kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi (art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim).

Rozważania w niniejszej sprawie rozpocząć należy od oceny zgłoszonego przez stronę pozwaną zarzutu braku legitymacji czynnej powoda. Zarzut ten okazał się niezasadny. W ocenie Sądu zaoferowany przez stronę powodową materiał dowodowy jest wystarczający do wykazania, iż nabyła ona ze skutkiem prawnym wierzytelność wobec pozwanego wynikającą z umowy pożyczki refinansującej z dnia 11 stycznia 2024 roku.

Powód złożył do akt zarówno ramową umowę cesji wierzytelności nr 1L/ (...) z dnia 16 marca 2024 roku jak i umowę przelewu wierzytelności z dnia 7 czerwca 2024 roku wraz z wyciągiem z wykazu wierzytelności. Umowy zostały zawarte przez prawidłowo umocowane osoby, na dowód czego powód wraz z pozwem przedłożył wydruki z KRS, rejestru handlowego i raporty z weryfikacji podpisu. Przedłożone dokumenty zostały podpisane przez osoby upoważnione do reprezentowania cedenta i cesjonariusza jak również wymienione w załączonych odpisach z KRS oraz rejestrze handlowym, wobec czego brak jest podstaw do kwestionowania ich prawdziwości. Przy czym nie sposób uznać aby strona powodowa mogła przedstawić bardziej szczegółowe dokumenty odnośnie reprezentacji spółek oraz osób uprawnionych do pospisywania wskazanych dokumentów.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż zarzut strony pozwanej w zakresie braku legitymacji strony płodowej odnosił się konkretnie do braku wykazania skutecznego nabycia dochodzonej wierzytelności (by przedmiotem cesji była wierzytelność dochodzona pozwem oraz by została zapłacona cena za wierzytelność) nie zaś do braku umocowania wskazanych osób. Kontynuując rozważania w zakresie omawianego zarzutu wskazać należy, że przedłożone umowy precyzowały dokładnie co jest ich przedmiotem oraz na jakich zasadach ma nastąpić sprzedaż wierzytelności.

Powód przedłożył pełną dokumentację cesji odpowiednio utajnioną, jednak forma tych dokumentów powala na zapoznanie się z warunkami zawartej umowy przelewu wierzytelności oraz danymi identyfikującymi dochodzoną w sporze wierzytelność. Załącznik do umowy cesji został ograniczony o informacje, które podlegają ochronie. Oczywiste jest przy tym, że lista wierzytelności nie została złożona w formie kompletnej, a jedynie skróconej, tj. pozwalającej na weryfikację konkretnej wierzytelności (tu: przysługującej wobec pozwanego), co jednak nie umniejsza jej mocy dowodowej. W załącznikach do umów cesji wierzytelności, stanowiących wykaz wierzytelności ukryto wszelkie dane dotyczące innych dłużników i ich zobowiązań, bowiem przedmiotową umową powód zobowiązał się do wykorzystywania informacji objętych ochroną danych osobowych tajemnicą handlową z poszanowaniem przepisów prawa w celu realizacji umowy. Nie może budzić wątpliwości, że na potrzeby przedmiotowego procesu koniecznym było jedynie wykazanie, że umowa cesji przenosiła tę, konkretną wierzytelność stanowiącą źródło żądania powoda. W konsekwencji zbędnym było przedłożenie całości wykazu wierzytelności, zwłaszcza, że pozostałe wierzytelności musiałyby zostać zanonimizowane. Odnośnie zaś przedłożonego dokumentu oczywistym pozostaje, że dla jego waloru dowodowego nie ma znaczenia sposób jego animizacji w zakresie innych wierzytelności (w przedmiotowej sprawie wierzytelności te zostały „wykasowane”).

W ocenie Sądu w świetle zaoferowanego przez powoda materiału dowodowego nie budzi również wątpliwości okoliczność, że umowa cesji odniosła skutek rzeczowy. Przypomnienia wymaga, że warunkiem przejścia wierzytelności było uiszczenie przez powoda całości ceny, co też powód uczynił i co potwierdził składając, stosowne oświadczenie w tym zakresie (k. 19).

Zgodnie z dyspozycją art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. Jest to jedynie zmiana podmiotowa stosunku zobowiązaniowego. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy przelewu, wraz ze wszystkimi związanymi z nią prawami. Wyjaśnić również należy, że ewentualny brak zawiadomienia dłużnika o dokonanej cesji w żaden sposób nie wpływa na jej skutki.

W ramach załącznika przedstawiono dane wierzytelności objętej cesją, które w dostateczny sposób w rozumieniu spoczywającego na stronie powodowej ciężaru dowodu precyzują dane dłużnika (imię, nazwisko, PESEL), a także podstawę stosunku cywilnoprawnego (numer umowy zgodny z zaprezentowaną treścią umowy), w tym wymiar długu na datę przelewu. W tym świetle ogólne kwestionowanie braku korelacji tych dokumentów z samą wierzytelnością bez dalszego ich sprecyzowania nie znajdują większego uzasadnienia.

Ponadto zaznaczyć należy, że umowy cesji zawarte zostały w formie elektronicznej i opatrzone kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi stron. Opatrzenie umowy podpisem kwalifikowanym zawartej w formie elektronicznej jest równoznaczne z zwarciem umowy w formie pisemnej (art. 78 ¹ § 2 k.c.). Forma elektroniczna nie jest formą kwalifikowaną względem formy pisemnej a jest jej równoznaczna i może zastąpić formę zwykła pisemną. Tym samym przedłożone przez powoda umowy cesji, mimo elektronicznej formy zostały zawarte prawidłowo w formie pisemnej.

Całość powyższych rozważań prowadzi do wniosku, iż strona powodowa wykazała swoją legitymację procesową. Złożone do akt dokumenty pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że przejście wierzytelności miało miejsce, wynika z nich bowiem kiedy i pomiędzy jakimi stronami doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności, wobec kogo wierzytelność przysługiwała, jakie było źródło jej powstania oraz jaka była wysokość zadłużenia pozwanej w dacie nabycia wierzytelności przez powoda.

Jak już wyżej wskazano powód oparł swoje żądanie na przepisie art. 720 k.c.. Umowa pożyczki stanowi typ umowy nazwanej, uregulowanej w art.720 i następnych k.c. Jest to umowa konsensualna, wymagająca dla swej skuteczności złożenia zgodnych oświadczeń woli przez strony – dającego i biorącego pożyczkę – mocą których dający zobowiązuje się przenieść na biorącego własność określonej ilości pieniędzy albo innych rzeczy oznaczonych co do gatunku, natomiast biorący zobowiązuje się zwrócić otrzymane rzeczy na zasadach określonych w umowie. Natomiast, za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, którą kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi (art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powód wykazał, że pierwotny wierzyciel udzielił pozwanemu pożyczki refinansującej objętej żądaniem pozwu, którą pozwany zobowiązał się zwrócić wraz z odsetkami umownymi w terminie 30 dni. W poczet materiału dowodowego została załączona przedmiotowa umowa pożyczki refinansującej z dnia 11 stycznia 2024 roku nr (...) ponadto umowa nr (...), która została zrefinansowana w ramach przedmiotowej pożyczki (obydwie wraz z ramowymi umowami). Przedmiotowe dokumenty zawierają już na pierwszej stronie główne i podstawowe parametry przedmiotowych pożyczek. Ponadto powód przedłożył również potwierdzenie dokonania zbiorczego przelewu spłaty pożyczek przez (...) Sp. z o.o. na rzecz (...) Sp. z o.o. z tytułu refinansowania, w tym dołączając zestawienie transakcji przelewu, przeznaczonych na spłatę pożyczek klientów korzystających z usług refinansowania zobowiązania przez spółkę (...) Sp. z o.o., w tym pod pozycją 75 odnajdziemy transakcje pozostającą w związku z zawarciem umowy nr (...) (z P. Sp. z o.o) oraz umowy nr (...) (z (...) Sp. z o.o.) tj. refinansującej (k.74v). N

Zważyć należy, iż przedmiotowa umowa pożyczki refinansującej z dnia 11 stycznia 2024 roku została zawarta na odległość w formie elektronicznej, co samo w sobie wykluczało złożenie własnoręcznego podpisu pod jej treścią przez strony umowy. Możliwość zawierania umów pożyczek na odległość na pośrednictwem internetu została już przesądzona w sposób jednoznaczny w orzecznictwie. Z samej istoty umowy pożyczki zawieranej w takiej postaci wynika, że wszelkie wnioski i oświadczenia są składane w formie elektronicznej za pośrednictwem konta klienta pożyczkobiorcy. Cała dokumentacja dotycząca umowy również jest udostępniana na koncie klienta na trwałym nośniku (tak też było w omawianej sprawie, co wprost wynika z postanowień umownych) i pożyczkobiorca ma swobodną możliwość zapoznania się z jej treścią. Przepisy prawa – ustawa o kredycie konsumenckim – dopuszczają przy tym możliwość zawarcia umowy o kredyt konsumencki na odległość, tj. umowy o kredyt konsumencki zawieranej z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Przypomnienia wymaga, że w myśl art. 2 pkt 1 ustawy o ochronie praw konsumenta, umowa zawarta na odległość oznacza umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Z kolei art. 15 wskazanej ustawy stanowi, że w przypadku umowy o kredyt konsumencki zawieranej na wniosek konsumenta na odległość, jeżeli środek porozumiewania się na odległość nie pozwala na przekazanie danych zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2, kredytodawca lub pośrednik kredytowy przekazuje konsumentowi te dane niezwłocznie po zawarciu umowy o kredyt konsumencki na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego. W przypadku przekazywania konsumentowi informacji w formie głosowych komunikatów telefonicznych, kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany przekazać konsumentowi co najmniej: 1) dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 3-6 i 8; 2) rzeczywistą roczną stopę oprocentowania w formie reprezentatywnego przykładu; 3) całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta; 4) opis i cenę towaru lub usługi w odniesieniu do umów o kredyt wiązany lub w formie odroczonej płatności. Wskazany przepis nie modyfikuje katalogu, formy ani formatu przekazywanych informacji. Konsument powinien otrzymać wszystkie informacje, o jakich mowa w art. 13 ust. 1–2, na trwałym nośniku na formularzu informacyjnym, którego wzór określono w załączniku nr 1 (art. 14). Obowiązek przekazania konsumentowi informacji ciąży na kredytodawcy oraz pośredniku kredytowym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości, iż w niniejszej sprawie spełniony został wymóg zawarcia umowy pożyczki (stanowiącej umowę o kredyt konsumencki) w formie pisemnej. Brak własnoręcznych podpisów stron pod przedłożonymi przez powoda umowami nie uchybia wymogom określonym w art. 29 ust 1 ustawy o kredycie konsumenckim w zakresie zachowania formy pisemnej co zostało już przesądzone w ramach dotychczasowego orzecznictwa.

Jak już wyżej wskazano, w przedmiotowej sprawie powód załączył do akt sprawy umowy zawierające dane pożyczkobiorcy - pozwanego oraz potwierdzenie dokonania wpłaty kwoty refinansowanej na rachunek wskazany przez pożyczkobiorcę. Zgodnie z § 3 ust 1 umowy nr (...), umowę pożyczki refinansującej uważa się za zwartą w chwili uznania na rachunku bankowym pośrednika przelaną kwotę opłaty za refinansowanie. Ponadto zgodnie z umową pożyczki refinansującej kwota pożyczki została przekazana na rzecz poprzedniego pożyczkodawcy tj. (...) Sp. z o.o. na co pozwany wyraził zgodę zawierając przedmiotową umowę. W ramach umów refinansujących, kwota takiej pożyczki nie jest przekazywania konsumentowi „do rąk własnych” bowiem transakcja obywa się wyłącznie pomiędzy dwoma pożyczkodawcami.

Zgodnie z treścią § 3 umowy pożyczki refinansującej nr (...) – tytułem refinansowania pożyczki, pożyczkobiorca ponosi opłatę za refinansowanie (541,09 zł). Wraz z opłatą za refinansowanie, pożyczkobiorca powinien uregulować kwotę odsetek kapitałowych (76,03 zł) oraz odsetek za opóźnienie jeżeli takie były naliczane. W ramach materiału dowodowego zaproponowanego przez stronę powodową przedłożone zostało również potwierdzenie przelewu opłaty za refinansowanie w wysokości 617,12 zł (k.39). Kwota wskazana w przedłożonym potwierdzeniu przelewu odpowiada tej o której mowa w § 3 umowy pożyczki refinansującej. Zgodnie z treścią umowy opłat za refinansowanie wyniosła 541,09 zł natomiast kwota odsetek kapitałowych jaka został wskazana w umowie refinansowej obejmowała wartość 76,03 zł (k. 76) i wartość ta zgodnie z treścią powołanego przepisu umowy powinna zostać uregulowana przez pożyczkobiorcę dając tym samym wartość 617,12 zł. Ponadto rachunek z którego pochodziła opłata za refinansowanie pożyczki był tym samym, z którego pozwany w toku niniejszego postępowania po wytoczeniu powództwa w ramach (...) uiścił dwa przelewy na rzecz strony powodowej w wysokości po 400 zł każdy.

Ponadto kwota pożyczki refinansującej odpowiadała spłacie wartości kwoty pożyczki oraz prowizji należnej instytucji finansowej spłacanej tj. P. Sp. z o.o (5 000 zł + 541,09 zł (k.32 w zw. z k. 76)

Zaznaczyć ponownie należy, iż na potwierdzenie wykonania przez pożyczkodawcę umowy pożyczki refinansującej nr (...), powód przedłożył zbiorcze potwierdzenie spłaty pożyczek wraz z załącznikiem (k. 73-75). Jak również przedłożone zostały wiadomości e-mail pozostające w związku z umową pożyczki refinansującej oraz zrefinansowanej, w ramach których potwierdzone zostają okoliczności związane ze złożeniem wniosku o pożyczkę oraz otrzymaniem dokumentów związanych z udzieloną pożyczką.

W konsekwencji całość materiału dowodowego przedłożonego przez stronę powodową wzajemnie ze sobą współgrało oraz tworzyło spójny chronologiczny układ postępujących po sobie czynności towarzyszących zawarciu pożyczki, której spłaty domaga się strona powodową w toku niniejszego postępowania.

Pozwany zanegował fakt zawarcia umowy pożyczki, jednakże nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych na potwierdzenie swoich twierdzeń. Nie wskazał np. aby padł ofiarą kradzieży tożsamości lub miał w jej życiu miejsce incydent wskazujący na możliwość takiej kradzieży. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 k.p.c. strony postępowania powinny dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Jeśli strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane (art. 230 k.p.c.). Ogólne zaprzeczenie wszystkim okolicznościom nie przyznanym nie można uznać za skuteczne odniesienie się do poszczególnych twierdzeń przeciwnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. V CSK 78/14; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. III CSK 341/08; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. I ACa 1059/06). Pozwany – opierając swoją obronę na zarzutach co do jakości materiału dowodowego przedstawionego przez powoda – nie przedstawiła żadnej wersji zdarzeń wyjaśniającej dlaczego umowa pożyczki mogła zostać wystawiona na jego dane osobowe.

W ocenie Sądu pozwany spełnił wszelkie warunki niezbędne do otrzymania pożyczki. Powyższe wynika również z samej okoliczności udzielenia pozwanemu pożyczki – gdyby pozwany nie dopełnił formalności związanych z rejestracją, a następnie nie zawnioskowałby o pożyczkę, nie mógłby jej otrzymać. Dla Sądu w świetle zasad doświadczenia życiowego, ale i logicznego rozumowania oczywiste jest również, że gdyby pozwany nie wnioskował o pożyczkę, to pożyczkodawca, będący profesjonalistą, nie zrefinansowałby kwoty 6 166,43 zł dokonując przelewu na rzecz innego pożyczkodawcy kwoty prowizji oraz kapitału. Byłoby to nie tylko całkowicie nieracjonalne, ale i sprzeczne z profilem jego działalności, która przecież jest nastawiona na zysk.

W przypadku pożyczek oferowanych przez podmioty pozabankowe w przeważającej większości sam proces zaciągnięcia pożyczki sprowadza się do wybrania oferty przez pożyczkobiorcę i jej akceptacji. Proces zawierania umowy jest zatem uproszczony i odformalizowany. Co do zasady brak jest w szczególności pisemnego wniosku o pożyczkę w postaci, jaki znany jest choćby z umów bankowych, ten bowiem, o czym była mowa wyżej, wnosi się elektronicznie poprzez „kliknięcie” – wybór oferty – po uprzednim wybraniu jej parametrów. Powyższe oznacza, że pożyczkodawca nie ma realnej możliwości przedstawienia takiego wniosku w toku procesu.

Przechodząc dalej uwypuklenia wymaga, że w treści umowy zostały wpisane dane osobowe pozwanego, jego PESEL oraz numer i seria dowodu osobistego, a więc niewątpliwie dane wrażliwe, które nie są powszechnie znane i musiały zostać wprowadzone przez pożyczkobiorcę na etapie rejestracji i zakładania profilu klienta na portalu pożyczkodawcy. Gdyby pozwany sam nie wskazał danych i nie podjął wymaganych umową czynności pożyczkodawca nie mogłoby udostępnić spornej kwoty pożyczki. Pozwany zanegował fakt zawarcia umowy pożyczki, jednakże nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych na potwierdzenie swoich twierdzeń. Nie wskazała np. aby padł ofiarą kradzieży tożsamości lub miał w jej życiu miejsce incydent wskazujący na możliwość takiej kradzieży. Ponadto w żaden sposób nie zaprzeczył aby wskazane w umowie pożyczki dane osobowe należały do niego jak również nie podniósł zarzutu bezprawności pozyskania danych przez powoda.

Zważyć również należy, iż strona powoda przedłożyła również do akt sprawy dokumenty w postaci wydruku z profilu pozwanego. Dokument ten zawierał, jak wyżej wskazano, dobrowolnie podane przy składaniu wniosku o pożyczkę, przez stronę pozwaną dane, w tym dane osobowe. Pozwany przy tym w żaden sposób nie zaprzeczył aby wskazane w umowie pożyczki dane osobowe należały do niego jak również nie podniósł zarzutu bezprawności pozyskania danych przez powoda.

Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że przyjęty na gruncie przedmiotowego stanu faktycznego sposób weryfikacji jest powszechnie stosowany przez instytucje działające na rynku finansowym, w tym banki. Dla powodzenia weryfikacji niezbędnym jest, aby pożyczkobiorca posiadał założony dla siebie rachunek bankowy, co w zasadzie wyklucza możliwość, aby weryfikacja taka została dokonana przez osobę podszywającą się pod kogoś innego. Co oczywiste, weryfikacja danych klienta jest wykonywana przez pożyczkobiorcę wyłącznie jednokrotnie, jej celem jest bowiem potwierdzenie danych pożyczkobiorcy oraz należącego do niego numeru rachunku bankowego (k.37).

Wbrew twierdzeniom strony pozwanej doszło również do dokonania oceny zdolności kredytowej pozwanej na co wskazuje jednoznacznie przedłożony do akt raport z oceny zdolności kredytowej (k.40).

Dodatkowo zauważyć należy, iż pozwany dokonując spłaty należności w kwocie 800,00 zł już w trakcie postępowania, dokonał tejże spłaty z rachunku bankowego o tym samym numerze jak wskazany przy zawieraniu umowy pożyczki, a także następnie umowy pożyczki refinansującej. Ten sam numer rachunku również widnieje na potwierdzeniu uiszczenia opłaty za refinansowanie. Także dokumenty dołączone do umowy pożyczki refinansującej odzwierciedlają kwoty i podmiot na rzecz którego udzielono pożyczki.

Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, iż strona pozwana w odpowiedzi na pisma strony powodowej w ramach, którego załączone zostały potwierdzenia przelewów na kwoty po 400 zł – nie odniosła się w żadnym zakresie do tej kwestii. Sąd tym samym uznał wskazaną okoliczność za przyznaną.

Na podstawie powyższego Sąd doszedł od wniosku, iż w istocie to pozwany zawarł umowę pożyczki wskazaną w pozwie, a powód sprostał ciężarowi dowodów i wykazała zasadność roszczenia w zasądzonej części (por. wyrok SO w Łodzi, z dnia 2 czerwca 2021 r., sygn. akt III Ca 259/21).

Sąd uznał ponadto, że dowody zgromadzone w sprawie są wystarczające do przyjęcia, że pożyczkodawca wywiązał się również ze swojego zobowiązania umownego. Powód powinien bowiem wykazać fakt wypłaty pożyczki i to czyni – składa do akt umowę pożyczki oraz wydruki potwierdzający przelew kwoty pożyczki refinansującej na konto poprzedniego pożyczkodawcy, który udzielił pożyczki refinansowanej.

Podkreślić należy, że sąd stosownie do art. 233 § 1 k.p.c. ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd może uwzględniać jako dowód również wydruki komputerowe, które mogą być uznane za ,,inny środek dowodowy” w rozumieniu art. 309 k.p.c., którego moc dowodową sąd ocenia kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału. Mając na uwadze to, że w umowie pożyczki podano szereg danych identyfikujących pozwanego, w posiadaniu których był pożyczkodawca, przyjąć należało na zasadzie domniemania faktycznego, że pożyczkodawca dysponował tymi danymi legalnie, a zatem że zostały one udostępnione przez pozwanego.

W tym miejscu Sąd odniesie się do kwestii stosowania w treści umowy będącej źródłem roszczeń powoda klauzul niedozwolonych. Wskazać należy, iż w uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwany w sposób ogólnikowy powołuje, na niedozwolone postanowienia umowne. W ramach przedmiotowej umowy opłatą jaką pozwany został obciążony była opłata za zrefinansowanie w kwocie 541,09 zł. Uwzględniając treść art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, który wyznaczał maksymalną wartość pozaodsetkowych kosztów kredytu w całym okresie kredytowania jako nie przekraczające całkowitej kwoty kredytu, zdaniem Sądu nie sposób uznać, że wskazana opłata miała zawyżony charakter (około 10% wartości kredytu). Wyjaśnienia wymaga, że obowiązujące przepisy prawa nie zabraniają stronom stosunku zobowiązaniowego umawiania się na „prowizję”, która obok odsetek stanowi wynagrodzenie dla pożyczkodawcy z tytułu udostępnienia pożyczkobiorcy środków finansowych i jest powszechnie stosowana przez instytucje pożyczkowe jak i bankowe. Oczywiste jest również, że skoro ustawodawca przewidział możliwość naliczania pozaodsetkowych kosztów kredytu w wysokości oznaczonej w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, a jednocześnie brak jest przepisów prawa, które zabraniałyby stronom stosunku zobowiązaniowego umawiania się na prowizję, nie sposób przyjąć, aby zastrzegając wskazaną opłatę powód działał w sposób sprzeczny z ustawą, bądź też dążył do jej obejścia.

Jak wyjaśnił Sąd Okręgowy w Łodzi w wyroku z dnia 19 czerwca 2018 roku w sprawie III Ca 686/18, z woli ustawodawcy, takie działanie powoda, które przejawia się naliczeniem pozaodsetkowych kosztów kredytu w wysokości przewidzianej art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, jest w pełni dopuszczalne. Nie można zatem stwierdzić, że tego rodzaju zastrzeżenia umowne w istocie mają na celu obejście przepisów o odsetkach maksymalnych. skutkując nieważnością umowy w tej części czy też bezskutecznością tego zastrzeżenia z uwagi na jego abuzywny charakter (tak też m.in. Sąd Okręgowy w Kielcach w wyroku z dnia 5 czerwca 2018 roku, II Ca 340/18, L.; Sąd Okręgowy w Lublinie w wyroku z dnia 26 lipca 2018 roku, II Ca 171/18, L.).

Wskazać również należy, iż umowa pożyczki została zawarta na okres 30 dni. Termin spłaty został w sposób jasny i precyzyjny oznaczony w umowie na dzień 10 lutego 2024 roku. Pozwany nie dokonał spłaty pożyczki w terminie wskazanym w umowie i z tego względu, roszczenie powoda stało się wymagalne. Pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym został wniesiony w dniu 4 lipca 2024 roku, tym samym przed upływem przedawnienia tj. okresu 3 lat z uwzględnieniem przedłużenia okresu do końca roku tj. 31 grudnia. Zgodnie z treścią umowy ramowej, kwota do spłaty staje się wymagalna w dniu następującym po terminie spłaty określonym w umowie pożyczki a pożyczkodawca jest prawiony do naliczania odsetek od kwoty spłaty od dnia wymagalności do dnia faktycznej spłaty.

Całość powyższych rozważań prowadzi do wniosku, że przedmiotowa umowa pożyczki czyniła zadość przepisom ustawy z 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim , a przedłożone dokumenty potwierdzają fakt zaciągnięcia przez pozwanego przedmiotowego zobowiązania. Skoro zatem powód udowodnił fakt zawarcia przez pozwanego umowy pożyczki i jej wykonania przez pożyczkodawcę, powinnością pozwanego było udowodnienie, że takiej pożyczki nie zawierała (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.). Powinności tej pozwany nie sprostał, dlatego też Sąd uznał, że powód ma prawo żądać zwrotu niespłaconego kapitału pożyczki oraz odsetek, których sposób naliczenia został w sposób jednoznaczny opisany w treści pozwu oraz w ramowej umowie pożyczki jak i umowie pożyczki refinansującej.

Zaznaczyć również należy, iż Sąd nie mógł zgodnie z wnioskiem strony pozwanej pominąć dokumentów złożonych przez stronę powodową na późniejszym etapie postępowania mając na uwadze, iż ich złożenie stanowiło poniekąd odpowiedź na zgłoszone przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty zarzuty. Ponadto sam pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty wnosił aby Sąd zobowiązał stronę powodową do przedłożenia poszczególnych dokumentów.

Tym samym Sąd uznał za zasadne zasądzenie na rzecz powoda kwoty roszczenia głównego w kwocie 3 864,41 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 4 lipca 2024 roku, tj. od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym – zgodnie z żądaniem pozwu.

W przypadku kwot spłaconych przez pozwanego w toku postępowania, Sąd uznał za uzasadnione zasądzenie od nich odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym 4 lipca 2024 roku do dnia wpłaty, tj. kolejno do 13.08.2024 roku (400 zł) i 11.09.2024 roku (400 zł).

Z powyższych względów orzeczono, jak w pkt 2. i 3. sentencji wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie przepisu art. 98 § 1 i § 1 ¹ k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.317 zł, na którą złożyła się opłata od pozwu (400 zł), koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej – § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (900 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

Odnosząc się do kwestii cofnięcia powództwa co do części roszczenia oraz konsekwencji poniesienia kosztów postępowania w tym zakresie wskazać należy, iż w wypadku cofnięcia pozwu obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda bez względu na przyczynę cofnięcia. Jednakże dopuszczalne jest odstępstwo od tej zasady, jeżeli powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności istniejących w dacie wytoczenia powództwa. Według tego nurtu orzecznictwa dopuszczalne jest jednak nieobciążanie w takim przypadku strony cofającej pozew kosztami procesu, jeżeli cofnięcie to nastąpiło z przyczyn zasługujących na uwzględnienie, w szczególności wobec zaspokojenia roszczenia. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda. W rozumieniu przepisów o kosztach procesu (art. 98 KPC) pozwanego należy uznać wówczas za stronę przegrywającą sprawę (por. post. SN z 12.4.2012 r., II CZ 208/11, L.). Taka właśnie okoliczność miała miejsce w toku niniejszego postępowania.

O odsetkach od w/w kwoty kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść art. 98 § 1 ¹ k.p.c., który stanowi, że od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Asesor sądowy Martyna Suplewska